Bu kitap bir “ilk kitap” heyecanıyla ortaya çıkmadı.
Daha çok, yıllar boyunca sağa sola savrulmuş kâğıtların, defter aralarına sıkışmış dizelerin, yarım kalmış cümlelerin bir araya gelme zorunluluğundan doğdu. Uzun süre adını “imlâ hatası” koymuştum; çünkü bana göre hayat, çoğu zaman düzeltilmesi mümkün olmayan bir yazım yanlışıydı.

Nasıl Öldüğüme Dair, hayatın belli yerlerinde herkes kadar ölüp, her seferinde az sayıda insan kadar ayağa kalkabilmenin notlarıdır. Buradaki ölüm, sonlanmakla ilgili değildir; eksilmekle, kırılmakla, susmakla ilgilidir. Yazmak ise bu eksilmelerin ardından hâlâ nefes alıp almadığımı kendime sorma biçimimdir.

Bu kitabı bir bütün olarak düşünmedim hiçbir zaman. Zaman, mekân ve insan izleri dağınıktır. Bilerek öyledir. Çünkü hayat da düzenli bir defter tutmaz. Ben yalnızca bu dağınıklığı bir arada tutmaya çalıştım. Bir araya getirdim; çünkü kaybolmasınlar istedim.

Okur duyana kadar benim olan bu şiirler, duyulduktan sonra artık benim değildir. Kimin yarasına denk gelirse, onun olur.